สายัณสวัสดิ์ทุกท่าน (เขียนถูกหรือปล่าว)
ในที่สุดบลอคของข้าก็พอจะเข้าที่เข้าทางเสียที - -"
เมื่อวันก่อนข้าได้อ่านนิตยสาร "คู่สร้างคู่สม" ซึ่งเป็นเล่มใหม่หรือปล่าวข้าก็มิแน่ใจ
อ่า.. อาจจะมีคนคิดว่าคู่ส้ร้างคู่สมเป็นนิตยสารพวกหาคู่ ซึ่งแต่ก่อนข้าก็คิดเช่นนั้น แต่เมื่อเปิดอ่านพบสาระมากมายเลยทีเดียว ซึ่งข้าก็ติดใจคอลัมน์ คอลัมน์หนึ่ง
ชื่อเรื่องนคอลัมน์นี้คือ "เป็นเมียฝรั่ง"
ซึ่งในเรื่องนี้ได้เล่าถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่เขียนจดเขียนจดหมายมาบอกว่า(ซึ่งข้าจะเขียนเพียงใจความสำคัญ) "เธอเขียนมาเล่าเรื่องไร้สาระ แค่สามีปลูกผักสวนครัวให้ หรือซื้อมาม่าตุนให้เธอ เพราะเธอไม่ชอบกินอาหารออสเตรเลียนเธอก็ยังอุตส่าห์เขียนมาเล่าให้ฟัง ดิฉันอ่านไปก็นึกสมเพชเธอไป"
โดยคอลัมน์นี้เดิมทีจะเป็นเรื่องที่ให้คนเขียนเล่าเรื่องเกี่ยวกับชีวิตรการเป็นอยู่กับสามีฝรั่งของตน แต่ในเล่มนี้ได้เอาจดหมายฉบับนี้มาตอบในคอลัมน์แทน
ซึ่งในส่วนตัวแล้วแต่ก่อนเองข้าก็คงจะคิดแบบเธอคนนี้ แต่พอข้าได้อ่านคำตอบของคุณกานดา พุฒตาลแล้วข้าก็ได้คิดเลยว่า จริงด้วยซินะ ข้านั้นได้รับความอบอุ่นเพียบพร้อมแล้วคิดว่าเรื่องแค่นี้อาจเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับคนบางคน แค่สามียิ้มให้หรือจับมือก็คงจะดีใจมากแล้ว ซึ่งคุณกานดาได้เขียนไว้ว่า "เธออยู่เมืองไทย สามีไทยไม่เคยซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้ และไม่เคยให้เงินเธอเหลือพอจะซื้อได้เลย ลูกจะกินอะไร สามีไม่เคยรับรู้ ผู้หญิงบางคน แค่สามีจูงมือข้ามถนนก็ซึ้งเเล้ว บางคนสามีไม่เคยแสดงออกอะไรเลย เธอขอแค่สามีแตพไหล่สักทีก่อนออกจากบ้าน เท่านี้ก็เป็นพระคุณแล้ว(แต่สามีก็ยังไม่เคยทำเลย เพราะไม่รู้ว่าภรรยาต้องการอะไร)"
นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งของเนื้อหาในคอลัมน์นี้เท่านั้น
ซึ่งข้าพเจ้ารู้สึกประทับใจในการเขียนของคุณกานดาเหลือเกิน